Nie każda choroba jest widoczna dla innych.
Można funkcjonować, pracować, spotykać się z ludźmi i jednocześnie mierzyć się z bólem, przewlekłym zmęczeniem, skutkami leczenia, ograniczeniami czy lękiem o własne zdrowie. Dotyczy to wielu osób żyjących z chorobą przewlekłą, autoimmunologiczną czy onkologiczną. Obciążeniem bywa nie tylko sama choroba i leczenie, ale też konieczność funkcjonowania w świecie, który nie zawsze widzi, ile kosztuje codzienność z chorobą.
„Przecież dobrze wyglądasz.”
„Nie myśl o tym tyle.”
„Musisz być silna.”
„Wszyscy czasem jesteśmy zmęczeni.”
Takie zdania często padają z dobrych intencji. Mogą jednak sprawić, że osoba chorująca zaczyna czuć się jeszcze bardziej samotna ze swoim doświadczeniem.
Diagnoza i leczenie mogą wpływać na poczucie bezpieczeństwa, relację z własnym ciałem, pracę, relacje i plany na przyszłość. Pojawia się lęk przed kolejnymi badaniami, wynikami czy nawrotem choroby. Bywa złość, bezradność, smutek, zmęczenie albo żal za życiem, które wyglądało inaczej. Czasem trudno też odnaleźć się wtedy, gdy leczenie się kończy, a otoczenie oczekuje, że „wszystko wróci do normy”. Tymczasem powrót do codzienności również może być procesem.
Wsparcie psychologiczne w chorobie nie polega na przekonywaniu, że trzeba myśleć pozytywnie. To miejsce, w którym można mówić o tym, co naprawdę się dzieje — również o lęku, złości, zmęczeniu czy poczuciu niesprawiedliwości. Bez konieczności tłumaczenia, dlaczego jest trudno.
W Centrum Psychoodporności I.m.jun oferujemy indywidualne wsparcie psychologiczne dla osób zmagających się z chorobami przewlekłymi, onkologicznymi i autoimmunologicznymi. Możesz zgłosić się do nas m.in. wtedy, gdy trudno Ci poradzić sobie z diagnozą lub leczeniem, żyjesz w napięciu przed kolejnymi badaniami, czujesz się przeciążona/y chorobą, trudno Ci zaakceptować zmiany w swoim ciele lub codziennym funkcjonowaniu albo masz poczucie, że bliscy nie do końca rozumieją, przez co przechodzisz.
Wsparcie prowadzą Ida Czarnecka – psychoonkolożka oraz Małgorzata Jungowska – psycholożka i psychoterapeutka.
Bo czasem najbardziej potrzebne nie jest kolejne „dasz radę”, tylko miejsce, w którym nie trzeba udawać, że wszystko jest w porządku.